«Θα κυλήσει πολύ νερό ακόμα προτού οι συμπολίτες μας να εμπιστευτούν στην κάλπη κάποιον που να μην είναι “κανονικός”. Που να μην προβάλλει μια βιτρίνα τουλάχιστον κανονικότητας. Να μην έχει σύζυγο, μόνιμη έστω σύντροφο. Παιδιά, ανίψια έστω, τα οποία φροντίζει και επιδεικνύει σαν παιδιά του. Συμβατικά γούστα στο ντύσιμο, στη μουσική, στην καθημερινότητά του γενικά. Που να μη μοιάζει κοντολογίς στον μέσο όρο…». Ετσι μου έλεγε εμφαντικά πέρυσι τέτοιον καιρό ένας έγκριτος, μπαρουτοκαπνισμένος δημοσιογράφος.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, διαψεύστηκε παταγωδώς. Διέλυσε ο Στέφανος Κασσελάκης τις δοξασίες περί ομοφοβίας των Ελλήνων; Απέδειξε ότι οι καιροί έχουν άρδην αλλάξει; Πως η κοινωνία μας είναι πλέον απελευθερωμένη, ανεκτική, συμπεριληπτική;

Ετσι θα συνέβαινε εάν δεν επρόκειτο για μια καρικατούρα ομοφυλόφιλου, βγαλμένη από σαπουνόπερα ή τάλεντ σόου. Για έναν μεταμοντέρνο αρχοντοχωριάτη με εντονότατο ναρκισσισμό και μόλις ελεγχόμενη υστερία.

Το γεγονός ότι ο Στέφανος Κασσελάκης, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, ήρθε για να μείνει με θλίβει. Και με ανησυχεί.

Χ.Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ   

Related Posts