Το 2007 η 54χρονη Μπριζίτ Τορνιέ, δασκάλα και μητέρα τριών παιδιών, έκλεισε τ’ αυτιά της σε κάθε σχόλιο και παντρεύτηκε τον επόμενο πρόεδρο της Γαλλίας. Το 2022 η 53χρονη Τζένιφερ Λόπεζ έζησε από την αρχή τον έρωτά της με τον Μπεν Άφλεκ κι έκανε μαζί του τον τρίτο της γάμο. Το 2023 η 58χρονη χήρα Κάρι Μπράντσο βγήκε με διάφορους ενδιαφέροντες άνδρες προτού ξαναερωτευτεί τον Εϊνταν. Η κολλητή της, Μιράντα, έπειτα από 20 χρόνια γάμου γνώρισε το πάθος με ένα non binary άνθρωπο.

Ενώ μέχρι πρότινος οι γυναικείοι ρόλοι στον κινηματογράφο και τη ζωή αφορούσαν παραδοσιακά μαμάδες και εργασιομανή αφεντικά, η γενιά μας διεκδικεί το δικαίωμα στο συναίσθημα. Αποφασισμένες να χαρούν τη ζωή, οι γυναίκες σήμερα αφήνουν κουρασμένους γάμους, επενδύουν στη σχέση με τον εαυτό τους και ανοίγονται σε νέες προοπτικές. Εμείς, οι μεγαλύτερες φίλες μας, οι μητέρες μας μπορούμε να φλερτάρουμε και να βγαίνουμε ραντεβού. Τα ριάλιτι αντιλήφθηκαν την αλλαγή και την αποτύπωσαν. Το «Bachelor» έγινε «The Golden Bachelor», σημειώνοντας ρεκόρ τηλεθέασης στο ABC. Για την καρδιά ενός 72χρονου συνταξιούχου εστιάτορα από την Ιντιάνα διαγωνίστηκαν 22 κυρίες άνω των 60 ετών και, όσο αφόρητα σεξιστικό κι αν ήταν το θέαμα, έκαναν όλη την Αμερική να μιλάει για τη δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα.

Οι επιλογές που κάναμε στην αναπαραγωγική μας ηλικία ήταν φορτωμένες με πολλές προσδοκίες και ψευδαισθήσεις. Αναζητούσαμε ένα σύντροφο σοβαρό, συνεπή, αξιόπιστο, να μπορεί να μας στηρίξει, να έχει σταθερή δουλειά, ικανοποιητικό εισόδημα, να διαθέτει τα προσόντα για καλός γονιός, ακόμη και το θρήσκευμα προσέχαμε. Στην ουσία κάναμε κάστινγκ και συμπληρώναμε τα κουτάκια. Όταν όμως τελειώσει η κούρσα της τεκνοποίησης, μπορούμε επιτέλους να χαρούμε τον έρωτα. Τα κριτήρια αλλάζουν. Το ζητούμενο δεν είναι πλέον να τσεκάρουμε τη λίστα αλλά να έχουμε συναισθηματική επικοινωνία. «Οι μεγαλύτερες γυναίκες θέλουν τρία ξεκάθαρα πράγματα: ο άνδρας να λειτουργεί σαν σύντροφος, σαν εραστής και σαν φίλος», λέει η Φρανσίν Ρούσο, συγγραφέας του βιβλίου «Έρωτας μετά τα 40: πώς να τον βρείτε, να τον απολαύσετε και να τον κρατήσετε».

Δύο φορές χήρα η ίδια, προσπάθησε να ξανακατέβει στο στίβο των ραντεβού στα 60 της. «Οι φίλοι μου δεν είχαν κάποιον να μου συστήσουν, οπότε μπήκα σε μια εφαρμογή στο κινητό και βρήκα πολλούς άνδρες που αυτοπαρουσιάζονταν και δήλωναν διαθέσιμοι. Παρατήρησα ότι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι τείνουν να γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους και μπορούν πιο εύκολα να διαφύγουν όταν κάτι τους φαίνεται λάθος». Η Ρούσο γνώρισε το σύντροφό της όταν έφτασε στα 68. «Ήξερα τι έψαχνα. Ήξερα τι δεν ήθελα. Όταν του μίλησα για τους θανάτους των συζύγων μου, δάκρυσε και μου έπιασε το χέρι. Τότε έγινε το κλικ».

Το παιχνίδι αλλάζει όρους καθώς μεγαλώνουμε. Από τη μια, γίνεται λιγότερο αγχωτικό γιατί η ενδεχόμενη απόρριψη δεν φέρνει το τέλος του κόσμου. Καθώς βρισκόμαστε σε μια ηλικία που έχουμε μάθει επιτέλους τι αξίζουμε, δεν περιμένουμε από έναν περαστικό Δον Ζουάν να μας το επιβεβαιώσει. Από την άλλη, πολλαπλασιάζεται η αμηχανία της φάσης όπου πρέπει να ξεγυμνωθεί κανείς πρακτικά και συναισθηματικά μπροστά σ’ έναν ξένο άνθρωπο. Η δεξαμενή με τους υποψήφιους εραστές δεν είναι τόσο μεγάλη όσο τότε που ήμασταν όλοι ανύπαντροι και αυτό που ζητάμε ίσως να μη διατίθεται πλέον. Οταν ρώτησαν την 85χρονη Τζέιν Φόντα αν βγαίνει ραντεβού, απάντησε πως «ντρέπομαι που το λέω αλλά αν είχα εραστή θα έπρεπε να είναι 20 χρόνων. Δεν μου αρέσει το γερασμένο δέρμα». Επιπλέον, σε μια πιθανή σχέση ώριμων ενηλίκων, ο καθένας κουβαλάει τα δικά του μπαγκάζια: παιδιά, πρώην συζύγους, αποτυχημένους γάμους, επαγγέλματα με απαιτήσεις, ακόμη και προβλήματα υγείας. Σε μια ηλικία όπου ο καθένας έχει τα δικά του, πώς θα φορτωθεί του αλλουνού;

Για την Ιζαμπέλ Αλιέντε, που έκανε το δεύτερο γάμο στα 46 και τον τρίτο στα 77, υπάρχει πάντα χώρος: «Ίσως ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να ψάξουμε την αγάπη, να τη χάσουμε και να τη βρούμε ξανά και ξανά. Με κάθε έρωτα ξαναγεννιόμαστε και με κάθε χωρισμό συλλέγουμε ένα νέο τραύμα. Είμαι σκεπασμένη με περήφανες ουλές. Ο καθένας μας είναι ο μυθιστοριογράφος της ζωής του. Μπορεί να δημιουργήσει τον δικό του θρύλο. Ή και όχι».

Το άρθρο ανήκει στο αφιέρωμα του Marie Claire Φεβρουαρίου «Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη το 2024;».

Related Posts