Οι δύο συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου στο Ηρώδειο, για τα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης, ήταν το κατευόδιο μιας εποχής, αν θέλετε και μιας γενιάς που πλέει με τη βάρκα της στα απόνερα ενός κόσμου που δεν υπάρχει. Ηταν, ασφαλώς, δύο σπονδές στη μνήμη και στην καλλιτεχνική δημιουργία. Και, αναπόφευκτα, ακούγοντας τις φωνές και τα τραγούδια συλλογιέσαι, για άλλη μια φορά, αν οι άνθρωποι είναι γεννήματα της εποχής ή αν είναι εκείνοι που συνθέτουν το πλαίσιο. Για να το θέσω πιο απλά, συχνά αναρωτιέμαι τι θα έγραφε ο Σαββόπουλος αν ζούσε σήμερα τη νιότη του. Θα γύριζε τον κόσμο με το «Φορτηγό» του ή θα έγραφε για τσιγάρα που σβήστηκαν πάνω στο σώμα αδιέξοδων ερώτων; Δεν το γνωρίζω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι και πάλι θα μας έπαιρνε από το χέρι.

Related Posts