Αυτή η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ένα καλό μοντέλο για μικρές χώρες, ιδιαίτερα στην περιοχή, να φτάσουν σε διμερείς συμφωνίες, αλλά είναι δύσκολο και βεβαίως η ουσία της Συμφωνίας είναι μοναδική. Δεν είναι λοιπόν χρήσιμη για άλλες χώρες, αλλά η διαδικασία είναι πολύ σημαντική και είναι από τις λίγες συμφωνίες που ήταν διμερώς διαπραγματευθείσα από τα δύο μέρη και ναι, υπήρξε ένας διαμεσολαβητής, αλλά ο διαμεσολαβητής δεν είχε καμία ισχύ. Καμία εξουσία.

Ολες οι Συμφωνίες σχετικά με την περιοχή αυτή, ήταν άλλες δυνάμεις εκτός της περιοχής που τις διαπραγματεύτηκαν. Αυτή η Συμφωνία ήταν μία από τις λίγες και θα μπορούσε να γίνει ένα παράδειγμα για άλλες χώρες. Ιδιαίτερα για τις μικρότερες χώρες. Και ένα σημαντικό σημείο είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα για τις μικρές χώρες. Τις μικρότερες χώρες της περιοχής.

Η κατάσταση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν είχαμε το μπλοκ ΗΠΑ – Ρωσία, ήταν μία κατάσταση όπου οι άνθρωποι ήξεραν πού βρίσκονται, κυριαρχούσαν οι ΗΠΑ. Υπήρχε ένα κόσμος προσανατολισμένος προς τη Δύση. Υπήρχε σιγά – σιγά η παγκοσμιοποίηση, περισσότερο εμπόριο, περισσότερες επενδύσεις και ένα σύστημα ασφαλείας το οποίο λειτουργούσε και προστάτευε τις μικρότερες χώρες.

Πολλά από αυτά έχουν φύγει. Δεν έχουμε πλέον την ίδια αρχιτεκτονική ασφαλείας στον κόσμο. Πηγαίνουμε προς ένα πολυπολικό κόσμο, με περισσότερη στρατιωτικοποίηση. Οικονομικά πηγαίνουμε σε ένα κόσμο πολύ βαθιά παγκοσμιοποιημένο. Τι σημαίνει αυτό για τις μικρότερες χώρες; Σε αυτού του είδους τον κόσμο οι μεγαλύτερες χώρες έχουν μεγαλύτερο πλεονέκτημα και οι μικρότερες χώρες πρέπει να είναι πάρα πολύ προσεκτικές. Εδώ βρισκόμαστε στην Αθήνα, την πόλη του διαλόγου, όπου οι δυνατοί έκαναν αυτό που μπορούσαν και οι αδύναμοι έκαναν αυτό που έπρεπε.

Related Posts