Το τελευταίο συλλαλητήριο εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων ήταν ακόμα πιο μικρό από το προηγούμενο. Είχε βέβαια τα στανταράκια του: τους «σφίχτες» με τις σημαίες ρόπαλα, τα μακρόσυρτα ρυθμικά συνθήματα που ακούγονται σαν από συνθεσάιζερ και, βέβαια, τα επεισόδια στο τέλος.

Πλακώνομαι με την αστυνομία, άρα υπάρχω – αυτό θα έπρεπε να είναι το βασικό σύνθημα του κινήματος, που δρα περιθωριακά και σε βάρος της πλειοψηφίας, την οποία, όπου δεν μπορεί να τη διασφαλίσει στις φοιτητικές συνελεύσεις, σκαρφίζεται τεχνάσματα για να αποκλείσει αντιπάλους των κινητοποιήσεων ή χρησιμοποιεί βίαιους τρόπους. Εντός του πανεπιστημίου, στο οποίο δεν εγκαταστάθηκε τελικά η πανεπιστημιακή αστυνομία, οι παρατάξεις έχουν την τεχνογνωσία. Εκτός, προσπαθούν να αναβιώσουν την τεχνογνωσία των διαδηλώσεων του αντιμνημονιακού μετώπου, όταν μέσα από τον κύριο όγκο της πορείας έβγαιναν οι κουκουλοφόροι με τις μολότοφ όχι απλώς για να κατεβάσουν κάποιες βιτρίνες αλλά για να διαλύσουν την κοινωνική συνοχή στο κέντρο της πόλης.

Η διάλυση της συνοχής, αυτή είναι η μόνιμη στρατηγική των κινημάτων στο πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό έχουν στο στόχαστρο την εξεταστική, επειδή παράγει χάσμα και δυσλειτουργία, ενώ πλήττει κυρίως κάποιους άριστους, οι οποίοι προχωρούν κανονικά στις σπουδές τους έχοντας ήδη θέσει στόχους σε δεδομένους χρόνους για τα επόμενα στάδια της εξέλιξής τους. Οι καλοί φοιτητές είναι εχθροί του κινήματος, το οποίο νοιάζεται πάση θυσία για το πτυχίο, όχι για τις δεξιότητες που καθρεφτίζει το πτυχίο.

Παρ’ όλα αυτά, το κίνημα έφτασε να κατηγορεί τις τηλεεξετάσεις, με τις οποίες το υπουργείο παρακάμπει τις άμεσες επιπτώσεις των καταλήψεων, ουσιαστικά καταργώντας τη δυναμική τους, επειδή λέει είναι πιο εύκολο στους φοιτητές να αντιγράψουν. Πολύ ενδιαφέρον το όψιμο πάθος του κινήματος για το αδιάβλητο των εξετάσεων, ενώ φερειπείν θεωρεί αναβάθμιση των σπουδών τη, λόγω των καταλήψεων, συρρίκνωση των ακαδημαϊκών εξαμήνων ή τη μεταφορά τους το καλοκαίρι σε διακεκαυμένες αίθουσες. Η υποκρισία του κινήματος είναι απίστευτη.

Υποκριτικές είναι οι ανάλογες προφάσεις διάφορων κρυφών υποστηρικτών ή συμπαθούντων των καταλήψεων, που ναι μεν δεν παίρνουν θέση στη διαμάχη για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (σοφά ποιούν, αν έρθουν ιδιωτικά στην Ελλάδα σε αυτούς θα απευθυνθούν, αυτοί θα συμπληρώσουν πλουσιοπάροχα τα έσοδά τους), αλλά ψάχνουν να βρουν αφορμές, πάλι στην εκπαιδευτική διαδικασία ή στην υπερηφάνεια του κινήματος που το κράτος την περιφρονεί.

Οι πολύ ιδεολόγοι, μάλιστα, δηλώνουν στους φοιτητές τους ότι δεν θα υπακούσουν στην απόφαση των πρυτάνεων να δοθούν εξετάσεις από απόσταση. Αν βρίσκουν και τα κάνουν χωρίς συνέπειες, αν το ιδεολογικό πάθος είναι υπεράνω των εργασιακών κανόνων και των αποφάσεων της πανεπιστημιακής ιεραρχίας κι αν η όποια άρνηση εκτέλεσης των συμβατικών υποχρεώσεων κάποιων καθηγητών δεν επισύρει συνέπειες (πειθαρχικές και, ασφαλώς, περικοπής αμοιβής) είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Οι καταλήψεις των πανεπιστημίων είναι παράνομη πράξη. Επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο λες και είναι κάποιο έθιμο, επεκτείνονται και στα σχολεία, επειδή το κράτος έχει παραιτηθεί από την επιβολή του νόμου. Η τσάμπα επανάσταση (που δεν είναι επανάσταση, αλλά βόλεμα των περισσότερων από όσους την επικαλούνται ή τη στηρίζουν) έχει έρθει η ώρα να έρθει αντιμέτωπη με τη νομιμότητα.

Related Posts