Ο Κώστας Ρεσβάνης, δημοσιογράφος «του πολιτιστικού» στα παλιά, λαϊκά «ΝΕΑ» των ιλιγγιωδών κυκλοφοριών, ήταν μια μορφή της δημοσιογραφίας. Νηφάλιος και σίγουρος, βαθύς γνώστης του αντικειμένου του, με γνώση της ισχύος του,την οποία όμως δεν χρησιμοποίησε για να πιέσει συμφέροντα ή για να διαμορφώσει τάσεις, για μας που από μακριά ζηλεύαμε βρισκόταν στο κέντρο του κόσμου. Ενός κόσμου γοητευτικού, ενός παραδείσου που νομίζαμε ότι περιείχε πολλή αισθητική, ιδέες και ωραίους καβγάδες.

Υστερα μάθαμε ότι ο κόσμος αυτός ήταν πολύ σκληρός – κι ας έκαναν ό,τι μπορούσαν στην εφημερίδα δημοσιογράφοι όπως ο Κώστας Ρεσβάνης, ο φίλος του Νικηφόρος Αντωνόπουλος ή ο ηγετικός Βασίλης Νικολόπουλος για να τον φέρουν στα μέτρα μας, για να τον περιγράψουν, να τους ασκήσουν κριτική, να τον προτείνουν ή να τον απορρίψουν.

Πολύ αργότερα, τυχερός, γνώρισα και τις τρεις αυτές μορφές – πρόσωπα χωρίς πόζα αλλά με πάθος, πάντα μαχητικούς και πάντα εκστατικούς μπροστά στο καλό κείμενο. Την περασμένη δεκαετία, και με τους τρεις, βρεθήκαμε απέναντι στις στρατηγικές του λαϊκισμού, υπέρ της ευρωπαϊκής και της δημοκρατικής πορείας της χώρας. Οι δύο άλλοι χάθηκαν πιο νωρίς. Η απώλεια και του Κώστα Ρεσβάνη σημαίνει την απώλεια μιας ακόμα σταθεράς μας. Αντίο.

Related Posts